Bij Bangladesh denken we direct aan overstromingen, armoede en misstanden in naai ateliers. Dat klopt ook wel, maar met alleen die kwalificaties doen we het land ernstig te kort. Er is ook zóveel moois en bijzonders te zien en te beleven, dat het ons volledig heeft overweldigd. Op een zeer positieve manier.

Op het vliegveld werden we hartelijk welkom geheten met een bloemenkrans en nadat we even bij hadden kunnen komen van de lange reis maakten we kennis met Dhaka, de hoofdstad. Wel met een gids, zonder gids ben je in dit land vrijwel verloren. Je kunt niets lezen en het Engels zijn maar weinig mensen machtig. We hadden een auto met chauffeurdie ons de hele reis heeft gereden.

Bangladesh, is 4 maal zo groot als Nederland en heeft 10 maal zoveel inwoners. Een nadeel van Dhaka, waar 16 miljoen mensen wonen, is dan ook het drukke verkeer. Het is wel de enige stad waar zoveel personenauto's rijden, daar hadden we de rest van de reis weinig of geen last meer van. De talrijke afgeragde autobussen zijn trouwens een verhaal apart! Maar Bangladesh is vooral ook het land van de riksja's. Prachtig beschilderde fietsriksja's en we zagen zelfs elektrische fietsriksja's.

bangla7-1457268135.jpg'
bangla5-1457268162.jpg'
bangla4-1457268270.jpg'
zuiderent-2-weblog-1464089336.jpg'
zuiderent-weblog-1464089350.jpg'
zuiderent-3-weblog-1464089363.jpg'
zuiderent-4-weblog-1464089381.jpg'

We bezochten pottenbakkersdorpjes, weverdorpjes, moskeeën, tempels, Boeddhistische kloosters, oude steden en paleizen, maar het dagelijks leven om ons heen was toch wel het meest fascinerend. Je durfde amper even de ogen te sluiten in de auto, want dan miste je alweer iets bijzonders. We zagen vrouwen in ganzenpas over de te drogen liggende rijst lopen. Met hun voeten schoffelden ze de rijst om, om het droogproces te versnellen. En we mochten bij wildvreemde mensen binnen het huis bekijken en fotograferen. Met een hartelijkheid die we de hele reis door hebben mogen ervaren. De drie gidsen die we ons op de reis begeleid hebben, hadden één ding gemeen, ze deden werkelijk àlles om het ons naar de zin te maken. De hotels waren soms heel goed, maar meestal wat eenvoudiger. Wel altijd schoon en netjes. Hoewel de bedden vaak nogal hard waren.

De boottocht door bij het Nationaal Park Sunderbans was ook heel bijzonder. We hadden een vrij kleine boot, want samen met een Fransman, waren wij de enige gasten. Hoewel was verteld dat de boot alleen zou varen met minimaal 20 gasten, vond men het in Bangladesh geen optie om de tocht daarom te cancelen. Wij hadden toch een cruise geboekt? Nou dan kregen we een cruise. Van de 400 Bengaalse tijgers die leven in Sunderbans, het grootste mangrovebos ter wereld, hebben we slechts de "prenten" van de poten gezien, maar herten, wilde zwijnen, apen en heel veel soorten vogels waren wel ons deel. De 5-koppige bemanning zorgde uitstekend voor ons en met het roeibootje achter ons schip, voeren we meermaals de smalle kreekjes van het gebied in.

De oversteek met de ferry, terug naar Dhaka, was ook geweldig. Er was druk boot verkeer. Van veel boten vroegen wij ons wel af of ze het nog lang zouden houden. Men had ons verzekerd dat wij niet op een overvolle veerboot zouden komen en dat klopte.

Bij Jaflong worden stenen verzameld. Geen edelstenen, maar keien, die in steenbrekers kleiner worden gemaakt voor de betonbouw. In een smal bootje voeren we ook naar een plek waar mannen, in het water staande, met een emmer zand van de bodem schraapten en in boten leegden. De boten voeren terug naar de plek waar bovenop de rivierhelling vrachtwagens wachtten om het zand verder te brengen. De mannen droegen het zand in manden de hoge helling op. Wij keken gefascineerd toe, want alles gebeurt handmatig.En dan denk je wel, dat dit met machines veel eenvoudiger zou zijn, maar dan is een groot deel van de bevolking meteen werkeloos!

We maakten regelmatig bijzondere boottochtjes, niet zo gek in een waterrijk land als Bangladesh), zo ook in de Wetlands. Het verstilde meer, in de ondergaande zon, was een sprookje gelijk, maar voor de talrijke vogels waren we nog te vroeg in het seizoen, die zouden pas in december komen overwinteren. Toch zaten iets verderop wel duizenden Indische fluiteenden en die heeft onze gids, door een steen in het water te gooien even voor ons de lucht ingejaagd, ter compensatie. Een prachtig gezicht! Die avond, werden we ook nog uitgenodigd om bij vrienden van onze gids thuis te komen eten. We kregen een heerlijke maaltijd, er werd voor ons een Bengalees lied gezongen en de hele familie, 24 man sterk kwam ons begroeten en ging met ons op de foto. De volgende dag kwam opnieuw een gastvrije uitnodiging van een pasgetrouwd paar!

Ons hotel in Rangamati lag mooi aan het Kaptai meer, en daar hebben we een boottocht gemaakt naar een minderhedendorpje. Onderweg keken we onze ogen uit, de ene boot vol bananen en kokosnoten volgde op de andere.En soms kwam er ook een boot vol koeien of geiten langs.

Verder reizend naar Bandarban, kwamen we langs een plek waar mannen aan het heien waren. Handmatig, zoals dat in Nederland 100 jaar geleden nog ging.En vlak daarna werden we uitgenodigd bij een koranschool. Er werden stoelen aangesleept en we kregen kokosmelk te drinken. Ik kreeg een hidjab, een hoofddoek om en met alle kinderen om me heen werden er weer veel foto's gemaakt. Nog geen vijf minuten later stopten we bij een visvijver waar 10 mannen, in het water staande, een enorm net bij elkaar trokken. Bandarban ligt in één van de mooiste gebieden van Bangladesh, dus puur genieten, ook al vanaf ons hotelbalkonnetje, dat een werkelijk weids uitzicht op de omgeving bood.

De laatste plaats op ons programma was Cox's Bazar. Een levendig strand met veel autochtone toeristen. De vrouwen gaan compleet gekleed in hun prachtige sari's het water in en ook de meeste mannen houden keurig hun hemd of t-shirt aan. In de middag bezochten we een dorpje verderop waar onafzienbare rijen vis over bamboe stokken te drogen hingen. Wonderschoon!

We vlogen dan ook met zóveel prachtige indrukken terug naar Nederland dat we werkelijk weken nodig gehad hebben om dat, met behulp van onze foto's, allemaal te kunnen verwerken.

Harry en Gea Zuiderent, Amstelveen

Familie Zuiderent

Familie Zuiderent

Reizigers

Harry en Gea zijn reizigers in hart en nieren. Zij bereisden alle vele bestemmingen in Azië zoals Oezbekistan, China, India, Sri Lanka, Myanmar en recentelijk Bangladesh. Samen maken zij duizenden foto's en vertellen zij tijdens lezingen over andere culturen en ontmoetingen met de lokale bevolking.